para kang beer. tatlong boteng hindi napigilang laklakin. nakaka-lasing.
para kang sugal. na lagi akong talunan. pero binabalik-balikan.
pagbigyan mo na ko. ikaw lang ang bisyo ko.
kabaliwan ni
rena
kinatha noong
4:45:00 PM
0
(mga) puna
i've been searching thru the corners of my mind for blog ideas. and it's been weeks that my mind had been blank for creativity... even rants..
and for the lack of better posts, i decided to write in here a poem made to me by a friend. he'd kill me (i think!) if he knew i did this. but then again, i'm confident he wouldn't come cross on this blog. hehehe!
to a friend who's always there
cheering me up when i'm down and feeling
another day is all fucked up
whether it's work related or personal issues
an hour's chat with her is enough to change my hues
i hope this would make you remember me
when the time comes that you're feeling dizzy
when you have noone or when it's outright gloomy
hug this and you'll never be sorry
when the day comes that we'll part ways
always remember the times and the laugh out days
the videoke sessions we had on wee hours
and the time we spend waiting for log-out
i hope this christmas will bring you so much joy
more than the happiness offered by this stuffed toy
i hope we'll stay as friends forever
and never forget the time we spent with each other
i nagged him for a card when i asked him for the gift. and he made me this. i was surprised more than shocked.
and knowing how burara i can be, im posting this poem here. for it to be immortalized. hopefully our frienship can be as well.
hoping for a permanent friendship...
kabaliwan ni
rena
kinatha noong
3:06:00 PM
0
(mga) puna
Mga etiketa: personal, random thoughts
kabaliwan ni
rena
kinatha noong
8:28:00 AM
0
(mga) puna
JUDGE ME. i deserve it.
kabaliwan ni
rena
kinatha noong
5:13:00 AM
0
(mga) puna
Mga etiketa: personal
pagod na ang pluma, ubos na ang tinta.
hapo na ang isip, wala pa ring tugma.
mahirap talagang tumula. lalo na sa ipinanganak na hindi makata. tulad ko. kulang ang bokabularyo at limitado ang imahinasyon. at mas malala, walang inspirasyon.
pero ang utak ay nangungulit. kelangan atang mai-utot ang nararamdaman. bigyang-baho, bigyang-buhay ang sentimyento. kelangang kulayan ang emosyon.
ngunit blangko ang papel, kamay ay tila manhid
naiipit ang letra, napipipi ang awit
sinubukan kong tumula. ilang oras, ilang araw ding naka-tunganga sa kawalan. naiinip habang naghihintay sa mga letrang bubuo, kahit papaano, sa isang pangungusap na may kahulugan. ginawa ko na lahat. kinain, nilulon at isinuka ko na ang mga salita. tumambling-tambling na para maalog ang utak.
ngunit wala pa ring katha.
gusto ko sumigaw; ung malakas, ung masigasig
bagaman bingi at bulag lamang ang nakakarinig
pinilit kong tumula. tulad ng pagpilit kong sakupin ang mundo. at paulit-ulit akong bigo. pagod at paos na ko pero nanatiling salita lamang ang mga salita. at patuloy pa rin ang pag-inog ng mundo.
mailap sa akin ang tugma. at ang sining ng pagtula.
walang silbi ang pagpipilit; ito ay aking sumpa.
ito ay aking sumpa.
suko na ko.
kabaliwan ni
rena
kinatha noong
4:44:00 PM
0
(mga) puna
kabaliwan ni
rena
kinatha noong
10:39:00 PM
11
(mga) puna
why do we always resort to name-calling whenever things don't go our way.
i am not a PGMA enthusiast. i am, though, is displeased by the low blows given by the supposedly intelligent advocates of our democracy. name-calling?! c'mon, do we really stoop that low?
are we really after the truth? if so, why are we steering the wheel with one eye blind? why do we listen to only one side of the story? we may admit it or not, but we have such a mob mentality. pag may isang taong sumigaw ng magnanakaw, bubugbugin na natin agad un.
kabaliwan ni
rena
kinatha noong
10:43:00 PM
0
(mga) puna