kahapon

Kahapon, tinangka kong baguhin ang mundo.

Isang hindi madaling desisyon para sa aking madalas manhid sa paligid. Sa akin na madalas ay walang pakialam sa iba. Tulad ng ilan pang maswerteng mga bata, lumaki akong protektado mula sa ugong ng masalimuot na mundo. Masasabing ang kabataan ko ay napuno ng mababaw na kaligayahan. Oo, batid kong nakulong ako sa saliw ng bilangguang marangya ngunit hungkag sa kabuluhan. Ngunit, ni minsan hindi ko naisip na sumilip sa labas ng bintana. Ni minsan, hindi ko ninais lumabas sa aking kulungan at lumanghap ng maitim at maruming usok. Nakuntento ako sa bilangguan ko. Sa daigdig na ako lang ang mahalaga.

Ilan taon din akong mistulang bulag. Sa kolehiyo ko natutunang magmulat ng mga mata. Nakita ko ang katotohanang dati’y pilit kong itinago sa likod ng aking mga alaala. Pinaringgan ko ang nakakarinding ingay na dati’y isinantabi lamang bilang imahinasyon. Pero nanatiling nakatikom ang aking bibig. Hindi ko ninais sumigaw. Pinili kong muli ang madaling daan. Ang daan ng duwag.

Hanggang kahapon.

Hanggang kahapon naging makasarili ako. At ikinahihiya kong ngayon lang ako kumilos. At ikinatatakot kong ang pagtatangkang ito ay huli na. Na ang paghahangad ko’y hindi magiging sapat. Natatakot akong ang munting ningas na aking nilikha upang magbago ay unti-unting maupos. Natatakot akong ang iglap ng liwanag ay lamuning muli ng dilim. Natatakot akong ang karimlan, makalasap man ng kaunting sinag, ay mananatiling karimlam. Takot na nagsisilbing liyab para lumaban. Hindi ko sinasabing gayahin mo ako. Hindi ko nais na sundan mo ang yapak ko. Ang tanging suhestiyon ko lang, pakinggan mo ang sarili mong tinig. Natanong mo ba ang sarili kung anong silbi mo sa mundo? Mananatili ka lamang bang parte ng istatistiko? Lumikha ka ng marka mo.

Hindi ko ginagarantisa ang ganap na tagumpay. Hindi ko rin sinasabing may sukli ang mga pagsisikap. Hindi ko na inaasahan yun. Bagaman tiyak na sa bawat pagdaan ng araw, kuntento ako. Meron akong ipinagmamalaki. Hindi man lantaran, at hindi dakila. Ngunit ito ay akin. At aking ipagpapatuloy. Babaguhin ko ang mundo. Panoorin ninyo ako.

ang garapata...

when it comes to politics, i usually have something to say... just not loud enough.

i have long lost my faith in our government, but not necessarily in our people. generally, i still believe that us pinoys, individually, are very conscientious people. but we are also so easily swayed. i dunno who and/or what to blame for it. was it because of 300 or so years of being manipulated? was it because, relatively, we are a very young "independent" country and still needs guidance? we are constantly second-guessing ourselves and the only way to hide our insecurities is through overbearing pretend-confidence.

why the speech, you ask? it's just that it is agitating to see political catfights on tv. take for instance, JDV and Nograles, the news that had been ongoing for weeks now. JDV, being the only politician to hold the Speaker of the House position five times, refused to vacate the seat. accusing PGMA of orchestrating a vote to oust him since his son, Joey De Venecia, implicated PGMA's husband in a corruption scandal. a lot has happened in that particular session, word wars, accusations, controversies raised but in the end, with pride hurt and position forfeited, JDV, in his overbearing pretend confidence, nominated Davao City Rep. Prospero Nograles as the new Speaker. not that i'm very familiar with the ins and outs of politics, but sometimes, change can be good too.

with reliable Google, i have done a background check on the new Speaker. the good, the bad and the ugly. some Davaoenos are strongly against Rep. Nograles. i'm not one who easily believes in rumors, but then again, where there's smoke, there's fire. and i'm torn between the old and the new. between the accustomed and reformation.

unfortunately, the masses would again become the sacrificial lamb in the transition.

and get this, just a few days after JDV was replaced, talks of jumping to the opposition are circulating. Erap already confirmed that the former Speaker invited him for dinner. grrr! naaagit talaga ako!

and with that, i'll end this post with Pol Medina's all-too-real editorial.

(Ang garapata nga naman. Kapag wala nang masipsip sa isang aso ay lilipat sa ibang aso.)

bow.